Agnieszka Gałka, koordynatorka programu „Chcę pracować” realizowanego przez Stowarszyszenie Pomocy Niepełnosprawnym „Do Celu” im. św. Brata Alberta w Radomiu była gościem Marzeny Tarnowskiej w studiu Radia Radom
Cała rozmowa do wysłuchania poniżej:
Przed mikrofonem Marzena Tarnowska, a moim i państwa gościem jest Agnieszka Gałka, koordynatorka programu Chcę pracować realizowanego przez Stowarzyszenie Pomocy Niepełnosprawnym do Celu imienia Świętego Brata Alberta w Radomiu. Dzień dobry.
Agnieszka Gałka: Dzień dobry.
Marzena Tarnowska: Pani Agnieszko, coraz częściej mówimy o aktywizacji zawodowej osób niepełnosprawnych, ale wciąż są grupy, dla których wejście na rynek pracy jest wyjątkowo trudne. W Radomiu realizowany jest Projekt chce pracować, który daje realną szansę na zatrudnienie osobom z niepełnosprawnością intelektualną. Proszę powiedzieć, skąd wziął się pomysł na projekt i na jakie potrzeby osób z niepełnosprawnościami on odpowiada.
A.G. Pomysł zrodził się z naszej codziennej pracy z osobami z niepełnosprawnością intelektualną i ich rodzinami. Widzieliśmy jak wiele osób, zwłaszcza absolwentów szkół specjalnych, ma ogromny potencjał, chęć do działania i marzenie o samodzielności, ale brakuje im praktycznego doświadczenia. leczenia zawodowego i wsparcia na starcie. Osoby z niepełnosprawnością intelektualną są jedną z grup najbardziej narażonych na wykluczenie społeczne i zawodowe. Nasz projekt odpowiada właśnie na tę potrzebę. Daje im narzędzia, towarzyszenie i realną szansę na wejście na rynek pracy.
M.T. A kto dokładnie może wziąć udział w projekcie chcą pracować? Jakie warunki trzeba spełnić, żeby się zgłosić?
A.G. Projekt jest skierowany do osób z niepełnosprawnością intelektualną zamieszkałych w Radomiu lub w powiatach ścieżnych, które są w wieku aktywności zawodowej, czyli do ukończenia wieku emerytalnego. Kluczowym warunkiem jest posiadanie aktualnego orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia równoważnego. W tym roku zrekrutowaliśmy grupę 10 osób. Chcemy też podkreślić, że projekt jest otwarty także na rodziców i opiekunów, którzy otrzymują osobne wsparcie w tym projekcie.
M.T. Czyli projekt zakłada kompleksową ścieżkę wsparcia. Jak w praktyce wygląda droga uczestnika od momentu zgłoszenia aż do stażu zawodowego.
A.G. Zaczynamy od spotkania informacyjnego i indywidualnej rozmowy. Następnie każdy uczestnik przechodzi przez cykl 10 godzin doradztwa zawodowego.Razem odkrywamy wtedy mocne strony, predyspozycje i marzenia zawodowe. Na tej podstawie tworzymy IPD, czyli indywidualny plan działania. Taką mapę drogową zatrudnienia. Potem włączamy pośrednika pracy, który pomaga znaleźć odpowiednie miejsce stażu. Cały czas czas towarzyszymy uczestnikowi, a na etapie stażu już bardzo praktycznie. Trener pracy jest obok, wspiera, ale też uczy samodzielności.
M.T. Jak długo trwają te staże? Jaką rolę ma pełni trener pracy, który towarzyszy uczestnikom?
A.G. Staże trwają trzy lub siedem miesięcy w zależności od indywidualnych potrzeb i tempa adaptacji uczestnika. Pracujemy 7 godzin dziennie, czyli w pełnym wymiarze, w rzeczywistych warunkach pracy. Trener pracy jest tutaj kluczową postacią.To nie tylko tylko opiekun, ale też mentor, który pomaga w pierwszych dniach, wyjaśnia zadania, wspiera w kontaktach ze współpracownikami, a z czasem stopniowo się wycofuje, by uczestnik mógł nabrać pewności siebie. To bezpieczne wprowadzanie w świat pracy z asekuracją, ale bez wyręczania.
M.T. Wspomniała pani, że w projekcie wsparcie otrzymują także rodziny i opiekunowie. Dlaczego to takie ważne i jak wygląda ta pomoc?
A.G. To bardzo ważny filar projektu.Rodzice i opiekunowie często z troski i miłości przyzwyczajają się do pełnienia roli nieustannego wsparcia, co czasem nieświadomie ogranicza samodzielność ich dorosłych dzieci. Dlatego organizujemy dla nich grupowe spotkania z doradcą zawodowym, gdzie uczą się jak wspierać bliskich w dążeniu do zatrudnienia oraz indywidualne zajęcia, konsultacje z psychologiem by oswoić lęki i uwierzyć w potencjał swoich dzieci. Zmiana myślenia w rodzinie to połowa sukcesu.
M.T. Często mówi się, że praca to coś więcej niż tylko wynagrodzenie. Jaką rolę odgrywa ona w życiu osób z niepełnosprawnością intelektualną?
A.G. Dla naszych uczestników praca to przede wszystkim poczucie godności, sprawczości i przynależności. To możliwość powiedzenia: Ja też potrafię, ja też się liczę. Daje strukturę dnia, nowe relacje, poczucia bycia potrzebnym. To często pierwszy krok do pełniejszej samodzielności finansowej, oczywiście, ale też emocjonalnej.
M.T. Praca staje się pomostem do dorosłości i do społeczeństwa. Czy już teraz widać konkretne efekty projektu? Jak zmieniają się osoby, które biorą w nim udział?
A.G. Tak, widać to już na etapie przygotowań. Uczestnicy, którzy dotąd mówili o sobie nie dam rady, zaczynają wierzyć w swoje możliwości. Wzrasta ich motywacja, otwartość, chęć podejmowania wyzwań. To nie tylko zmiana wasz zawodowa, to zmiana tożsamości z osoby wspieranej stają się osobami, które same mogą coś dać innym. To jeden z najpiękniejszych procesów, jakie możemy obserwować.
M.T. Projekt realizowany jest w cyklach. Jak wygląda rekrutacja i czy i czy wciąż można się zgłaszać?
A.G. Rekrutacja na rok 2025 już dawno za nami.Wszyscy stażyści już odbywają swoje staże, ale projekt będzie kontynuowany w roku 2026, więc śledźcie nasze media społecznościowe i stronę www. Po nowym roku na pewno ukażą się informacje o nowym naborze stażystów. Także drodzy słuchacze, jeśli macie wśród znajomych, w rodzinie kogoś, kto szuka takiej szansy, polećcie nasz projekt. Czasem wystarczy jedna informacja, aby zmienić czyjeś życie.
M.T. Dziękuję za rozmowę. Moim państwu gościem była Agnieszka Gałka, koordynatorka programu Chcę pracować realizowanego przez Stowarzyszenie Pomocy Niepełnosprawnym do celu imienia Świętego Brata Alberta w Radomiu. Dziękuję.
A.G. Dziękuję i dziękuję, że mogłam dziś o tym wszystkim opowiedzieć.
M.T. Dziękuję i do usłyszenia.
Komentarze
